Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Μετάβαση στο περιεχόμενο

Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού

Ανεξάρτητος Εθνικός Οργανισμός Δικαιωμάτων του Παιδιού - Κύπρος


Αρ. Φακ. 11.04. 2


Υπόμνημα της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, Λήδας Κουρσουμπά, προς την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τα πιο κάτω θέματα:

· Ο περί Προστασίας της Πατρότητας Νόμος του 2015
· Ο περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Νόμος του 2015


Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2015, 10: 30 π.μ.

Α. Το Νομικό Πλαίσιο
    1. Η Αρχή της Διασφάλισης του Συμφέροντος του Παιδιού είναι μια από τις τέσσερις βασικές αρχές της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού, οι οποίες λειτουργούν καθοδηγητικά ως προς την εφαρμογή όλων των υπολοίπων άρθρων της Σύμβασης ξεχωριστά.
    2. Η Αρχή της Διασφάλισης του Συμφέροντος του Παιδιού ορίζεται στο άρθρο 3 (1), της Σύμβασης και δεσμεύει τα Συμβαλλόμενα Κράτη να διασφαλίζουν ότι, σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν παιδί, είτε αυτές λαμβάνονται στη σφαίρα της δημόσιας είτε της ιδιωτικής ζωής, το παιδί έχει δικαίωμα, κατά πρώτο, να αξιολογείται το συμφέρον του και, κατά δεύτερο, η διασφάλισή του να έχει πρωταρχική σημασία.
    3. Το συμφέρον του παιδιού είναι μια δυναμική έννοια, η οποία συναρτάται από την κατάσταση που βρίσκεται το παιδί, τις συγκριμένες του ανάγκες, και το συγκείμενο εντός του οποίου, κάθε φορά λειτουργεί.
    4. Η διασφάλιση του συμφέροντος του παιδιού συνεπάγεται ότι το παιδί θα είναι σε θέση να απολαμβάνει όλα τα δικαιώματα που του αναγνωρίζει η Σύμβαση έχοντας τη δυνατότητα και τις ευκαιρίες για να αναπτυχθεί ως υγιής και ολοκληρωμένη προσωπικότητα.
5. Η οικογένεια, ως κοινωνικός θεσμός, έχει ένα αξιοσημείωτο οικουμενικό χαρακτήρα. Διαχρονικά, είναι το θεμελιώδες δομικό συστατικό κάθε γνωστής κοινωνίας πέραν από πολιτισμικούς, γεωγραφικούς ή όποιους άλλους προσδιορισμούς. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, με το οποίο καθιερώθηκε η 15η Μαΐου ως η Διεθνής Ημέρα για την Οικογένεια, η οικογένεια είναι βασική μονάδα της κοινωνικής ζωής με σημαντική και ουσιαστική συμμετοχή και ρόλο στα πλαίσια μιας σταθερής και βιώσιμης ανάπτυξης. Στην οικογένεια, ως «το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας», το οποίο έχει δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος, κάνει αναφορά τόσο η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα [άρθρο 16 (3)] όσο και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα.
6. Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, υπογραμμίζει τον κεντρικό ρόλο της οικογένειας στο πλαίσιο της κοινωνίας. Αποδίδει στην οικογένεια πρωταρχικό ρόλο στα πλαίσια της ανατροφής του παιδιού, αναγνωρίζοντας ότι «η οικογένεια είναι η θεμελιώδης μονάδα της κοινωνίας και το φυσικό περιβάλλον για την ανάπτυξη και την ευημερία όλων των μελών της, και ιδιαίτερα των παιδιών». Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι, «το παιδί για την αρμονική ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, πρέπει να μεγαλώνει μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, σ' ένα κλίμα ευτυχίας, αγάπης και κατανόησης» (Προοίμιο).
7. Η Σύμβαση, εναποθέτει την κύρια ευθύνη, αναφορικά με τη φροντίδα, την ανατροφή και την ανάπτυξη του παιδιού στην οικογένεια προνοώντας ότι «Η ευθύνη για την ανατροφή του παιδιού και για την ανάπτυξή του ανήκει κατά κύριο λόγο στους γονείς ή, ανάλογα με την περίπτωση, στους νόμιμους κηδεμόνες του» (Άρθρο 18(1).
8. Η Σύμβαση, δημιουργώντας απευθείας, νομικά δεσμευτικές υποχρεώσεις του Κράτους προς το παιδί, θεμελιώνει μια τριαδική σχέση ανάμεσα στο κράτος, την οικογένεια και το παιδί, ως φορέα εγγενούς αξιοπρέπειας και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων. Στη βάση της τριαδικής αυτής σχέσης, το κράτος αναλαμβάνει την ευθύνη να στηρίξει και να προωθήσει τα δικαιώματα του παιδιού είτε άμεσα, μέσα από την ανάπτυξη πολιτικών που αφορούν το παιδί και τα δικαιώματά του, είτε έμμεσα, μέσω νομοθετικών και διοικητικών μέτρων που αποσκοπούν στην ενίσχυση και την ενδυνάμωση της οικογένειάς. Η Σύμβαση υποχρεώνει τα Συμβαλλόμενα Κράτη «να εξασφαλίζουν στο παιδί την αναγκαία για την ευημερία του προστασία και φροντίδα, λαμβάνοντας υπόψη τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των γονέων του, και παίρνουν για το σκοπό αυτόν όλα τα κατάλληλα νομοθετικά και διοικητικά μέτρα» (Άρθρο 3). Ταυτόχρονα, αναγνωρίζει ότι στους γονείς «ανήκει πρωτίστως η ευθύνη της εξασφάλισης, μέσα στα όρια των δυνατοτήτων τους και των οικονομικών μέσων τους, των απαραίτητων για την ανάπτυξη του παιδιού συνθηκών ζωής» (Άρθρο 27). Υποχρεώνει, όμως, τα Συμβαλλόμενα Κράτη «να παίρνουν τα κατάλληλα μέτρα, για να βοηθήσουν τους γονείς και τα άλλα πρόσωπα που είναι υπεύθυνα για το παιδί, να εφαρμόσουν το δικαίωμα αυτό και να προσφέρουν, σε περίπτωση ανάγκης, υλική βοήθεια και προγράμματα στήριξης, κυρίως σε σχέση με τη διατροφή, το ρουχισμό και την κατοικία» Άρθρο 27 (2).
Β. Τοποθέτηση Επιτρόπου
9. Στη βάση των πιο πάνω, η Επίτροπος θεωρεί ότι, η θεσμοθέτηση της άδειας πατρότητας δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει προς το συμφέρον του παιδιού. Με τη θεσμοθέτηση της άδειας πατρότητας ενδυναμώνεται η δυνατότητα των δύο γονιών και της οικογένειας, εν γένει, να στηρίξει και να παρέχει την καλύτερη δυνατή φροντίδα στο παιδί – βρέφος αλλά και το δικαίωμα του παιδιού να οικοδομήσει υγιείς και σταθερές σχέσεις και επικοινωνία και με τους δύο του γονείς.







Κατεβάστε το αρχείο Word Υπόμνημα Επιτρόπου Επιτροπή Εργασίας Άδεια Πατρότητας 16 11 2015.doc


Πίσω στην προηγούμενη σελίδα





Back To Top