Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Μετάβαση στο περιεχόμενο

Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού

Ανεξάρτητος Εθνικός Οργανισμός Δικαιωμάτων του Παιδιού - Κύπρος

Θέσεις της Επιτρόπου Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού, Λήδας Κουρσουμπά επί του νομοσχεδίου με τίτλο «Νόμος που τροποποιεί τον περί Προστασίας των Νέων κατά την Απασχόληση Νόμο του 2001» και των Κανονισμών με τίτλο «Οι περί Προστασίας των Νέων κατά την
Απασχόληση Κανονισμοί του 2010», όπως υποβλήθηκαν στη συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων τη Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011


A. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όπως ανέφερα και στο Σημείωμα μου ημερομηνίας 21 Οκτωβρίου 2010 προς την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εργασίας, η πρόταση για τροποποίηση της Νομοθεσίας για την προστασία των νέων κατά την απασχόληση, σε σχέση με την οποία είχα καλέσει την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων το Δεκέμβριο του 2009 να προωθήσει τροποποίηση, έτσι ώστε να συμβαδίζει με τις σύγχρονες αντιλήψεις που σχετίζονται με τις αναπτυσσόμενες ικανότητες και απαιτήσεις της παιδικής κι εφηβικής ηλικίας, αποτελεί ένα πολύ θετικό πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Προς τούτο, εκφράζω την ικανοποίησή μου γιατί διαπιστώνω ότι το αρμόδιο Υπουργείο έχει καταβάλει ουσιαστικές και συστηματικές προσπάθειες για ρύθμιση πολλών πτυχών που αφορούν την απασχόληση ανηλίκων, όπως η καταλληλότητα των συνθηκών εργασίας και του ωραρίου έτσι ώστε να διασφαλίζεται στο μέγιστο δυνατό βαθμό η ασφάλεια και η υγεία των ανηλίκων εργαζομένων.

Η ελεύθερη συμμετοχή των παιδιών σε πολιτιστικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες αποτελεί δικαίωμα κάθε παιδιού το οποίο κατοχυρώνεται απερίφραστα μέσα από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού (στο εξής η «Σύμβαση»). Ωστόσο, αυτό το δικαίωμα δεν θα πρέπει να καταστρατηγεί το δικαίωμα των παιδιών κάθε ηλικίας στην προστασία μέσα από την ανεξέλεγκτη και απερίσκεπτη έκθεση και συμμετοχή τους σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες οι οποίες μπορεί να αποβούν επιβλαβείς για την υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξή τους, χωρίς να παραγνωρίζεται βέβαια η άποψη του ίδιου του παιδιού για καλλιτεχνική έκφραση αλλά και η ευθύνη των γονέων του σε αποφάσεις που σχετίζονται με την ανατροφή του. Η νομοθετική ρύθμιση του όλου θέματος θα πρέπει επομένως να προβαίνει στο συγκερασμό όλων των πιο πάνω με απώτερο στόχο τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των παιδιών και του συμφέροντός τους λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη το βαθμό της ωριμότητάς τους. Η επίτευξη ισορροπίας, αν και φαίνεται δύσκολο εγχείρημα, μπορεί να γίνει εφικτή εάν υπάρξουν μελετημένες και συστηματικές προσπάθειες των αρμόδιων Υπηρεσιών.


Β. ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ


Στη βάση των πιο πάνω αρχών και σε συνέχεια του Σημειώματος μου ημερομηνίας 21 Οκτωβρίου 2010, υποβάλλω πιο κάτω πιο συγκεκριμένα τις θέσεις μου σε σχέση με τον υφιστάμενο Νόμο Ν.48(Ι)/2001 σε συνάρτηση με το προτεινόμενο νομοσχέδιο και το προτεινόμενο σχέδιο Κανονισμών.

1. Γενικά Θέματα – πεδίο εφαρμογής του Νόμου
1.1. Σύμφωνα τόσο με το διεθνές δίκαιο όσο και με το ευρωπαϊκό και εθνικό δίκαιο, ως παιδί ορίζεται κατά κανόνα οποιοδήποτε πρόσωπο ηλικίας κάτω των 18 ετών. Παρά ταύτα, ανάλογα πάντα με την ηλικία και την ωριμότητα του παιδιού, δυνατόν να παρέχεται είτε επαυξημένη προστασία είτε λιγότερη προστασία σε σχέση με τα δικαιώματα των παιδιών, περιλαμβανομένης της απασχόλησης. Σε κάθε όμως περίπτωση, η Σύμβαση κατοχυρώνει σε κάθε παιδί ηλικίας κάτω των δεκαοκτώ ετών, τα δικαιώματα που περιλαμβάνονται σε αυτήν, ως τα ελάχιστα. (at the minimum)

1.2. Υπό το φως και των πιο πάνω, επιθυμώ να σημειώσω ότι ο υφιστάμενος περί Προστασίας των Νέων κατά την Απασχόληση Νόμος, εμπεριέχει μια παραδοξότητα σε ότι αφορά τους ορισμούς των όρων «παιδί», «νέος» και «έφηβος». Αντί ως παιδί να ορίζεται κάθε πρόσωπο ηλικίας κάτω των 18 ετών, όπως ορίζεται και στη Σύμβαση, το παιδί ορίζεται ως κάθε νέος ο οποίος δεν έχει συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας του, ενώ ως νέος ορίζεται κάθε πρόσωπο ηλικίας κάτω των 18 ετών. Ως έφηβος δε, ορίζεται κάθε νέος ηλικίας τουλάχιστον 15 ετών αλλά κάτω των 18 ετών.

1.3. Η πιο πάνω ορολογία σε συνδυασμό με τις ουσιαστικές διατάξεις του νόμου στη συνέχεια, προκαλεί ερωτηματικά και κάποια σύγχυση ως προς την παρεχόμενη προστασία κατά την απασχόληση των παιδιών λόγω των πολλών και διαφορετικών ρυθμίσεων ανάλογα με τον κάθε ορισμό και την ηλικία των παιδιών.

1.4. Θα ήταν κατά την άποψή μου πλέον δόκιμο εάν ο Νόμος όριζε ως «παιδί» κάθε πρόσωπο ηλικίας κάτω των 18 ετών, σύμφωνα και με την καθιερωμένη ορολογία σε διεθνές επίπεδο αλλά και σε άλλους νόμους σε εθνικό επίπεδο και στη συνέχεια ανάλογα με την ηλικία του παιδιού οι διάφορες διατάξεις καθορίζουν την προστασία που παρέχεται στην απασχόληση.

1.5. Η σχετική κατηγοριοποίηση των παιδιών που προκύπτει από τους ορισμούς του Νόμου επηρεάζει άμεσα και το θέμα το οποίο στοχεύει το υπό συζήτηση νομοσχέδιο να ρυθμίσει, δηλαδή, αυτό της απασχόλησης παιδιών σε δραστηριότητες πολιτιστικής, καλλιτεχνικής, αθλητικής ή διαφημιστικής φύσεως. Το άρθρο 7 του Νόμου το οποίο ρυθμίζει το εν λόγω θέμα καλύπτει μόνο την απασχόληση παιδιού στους εν λόγω τομείς κατά την έννοια του νόμου δηλαδή, μόνο παιδιά που δεν έχουν συμπληρώσει ακόμα το 15ο έτος της ηλικίας τους.

1.6. Παιδιά που έχουν συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας τους, τα οποία σύμφωνα και με τους ορισμούς του Νόμου θεωρούνται έφηβοι, δεν καλύπτονται από τις ειδικές προστατευτικές διατάξεις του άρθρου 7 και των υπό συζήτηση Κανονισμών αφού στην έννοια του παιδιού εμπίπτουν μόνο τα παιδιά που δεν έχουν συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας τους.

1.7. Υπό το φως των πιο πάνω, έχω την άποψη ότι θα ήταν ορθότερο όπως ο όρος «παιδί» οριστεί ως κάθε πρόσωπο ηλικίας κάτω των 18 ετών και στη συνέχεια να γίνουν οι συνεπαγόμενες αλλαγές στους ορισμούς του «νέου» και του «εφήβου» ή σε περίπτωση που αυτό δεν είναι δυνατό, η προστασία που παρέχεται από το άρθρο 7 του νόμου και από τους υπό συζήτηση Κανονισμούς αναφορικά με την απασχόληση παιδιών στους συγκεκριμένους τομείς να επεκταθεί έτσι ώστε να καλύπτει κάθε παιδί και μέχρι ηλικίας 18 ετών αφού λόγω των ιδιαιτεροτήτων των συγκεκριμένων δραστηριοτήτων κάθε παιδί δικαιούται προστασίας, ανάλογα πάντα με την ωριμότητα και την ηλικία του.

1.8. Όσον αφορά στο πεδίο εφαρμογής του Νόμου, είναι σημαντικό, κατά την άποψή μου, να επισημανθεί ότι ο υπό αναφορά Νόμος καλύπτει μόνο τους συγκεκριμένους τομείς δραστηριότητας όταν και εφόσον υπάρχει σχέση απασχόλησης μεταξύ παιδιού και εργοδότη. Δεν καλύπτονται άλλες περιπτώσεις κατά τις οποίες παιδιά δυνατό να συμμετέχουν στις σχετικές δραστηριότητες οι οποίες ως εκ της φύσης τους (περιστασιακές, περιορισμένης χρονικής διάρκειας, τηλεοπτικοί διαγωνισμοί) δυνατό να επιβάλλουν τη συμμετοχή παιδιών σε πλαίσιο άλλο από αυτό της απασχόλησης όπως για παράδειγμα απλή παροχή υπηρεσιών ή απλή συμμετοχή του παιδιού χωρίς οποιοδήποτε νομικό πλαίσιο που να την περιβάλλει ή να την χαρακτηρίζει ως εργασιακή σχέση.

1.9. Παραμένει επομένως ένα κενό στη ρύθμιση της συμμετοχής των παιδιών σε τέτοιες δραστηριότητες όταν αυτή γίνεται σε πλαίσιο που δεν συνιστά απασχόληση. Ανεξάρτητα όμως από το κατά πόσο η συμμετοχή των παιδιών στις συγκεκριμένες δραστηριότητες γίνεται στο πλαίσιο σχέσεως απασχόλησης, τα παιδιά έχουν δικαίωμα σε προστασία έτσι ώστε να μην επηρεάζεται η σωματική, ψυχολογική ή πνευματική ανάπτυξή τους από συμμετοχή σε τέτοιες δραστηριότητες.

1.10. Υπό το φως των πιο πάνω, εισηγούμαι όπως το πεδίο εφαρμογής του αναφερόμενου νόμου διευρυνθεί αναφορικά με τις εν λόγω δραστηριότητες ειδικά, έτσι ώστε να καλύπτει τη συμμετοχή παιδιών γενικά και όχι μόνο στο πλαίσιο απασχόλησης. Σε περίπτωση που κάτι τέτοιο κριθεί ανεπιθύμητο λόγω του συγκεκριμένου πεδίου εφαρμογής του νόμου στο σύνολό του, έχω την άποψη ότι οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ως η αρμόδια αρχή για την προστασία των παιδιών, οφείλουν να μελετήσουν την υιοθέτηση είτε ειδικού νομικού πλαισίου είτε κανόνων δεοντολογίας των διαφόρων πολιτιστικών, διαφημιστικών ή αθλητικών φορέων που να διέπουν τη συμμετοχή των παιδιών σε τέτοιες δραστηριότητες σε πλαίσιο άλλο από αυτό της απασχόλησης. Για το σκοπό αυτό το Γραφείο μου βρίσκεται στη διάθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας για συζήτηση και συνεργασία επί του όλου θέματος.

      2. Τροποποίηση του άρθρου 7 του βασικού Νόμου

      2.1 Δεδομένου ότι η απασχόληση ή συμμετοχή παιδιών σε πολιτιστικής, καλλιτεχνικής, αθλητικής ή διαφημιστικής φύσεως δραστηριότητες θα πρέπει να είναι και προς το συμφέρον τους, όπως αυτό καθορίζεται και από τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, γίνεται εισήγηση να συμπεριληφθεί επιπρόσθετη διάταξη σύμφωνα με την οποία άδεια θα παραχωρείται από το Τμήμα Εργασίας μετά από διαβούλευση με τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας και το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας εφόσον κάτι τέτοιο, μετά από αξιολόγηση από τις αρμόδιες αρχές, είναι προς το συμφέρον του παιδιού.

      2.2 Σημειώνεται ότι η αρχή του συμφέροντος του παιδιού είναι ευρύτερη έννοια από όσα επιβάλλει ο υφιστάμενος νόμος δηλαδή, να μην βλάπτεται η ασφάλεια, η υγεία (σωματική και ψυχική) και η σωματική, πνευματική, ηθική ή κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού ή να μην επηρεάζεται η τακτική φοίτησή του στο σχολείο. Η αρχή του συμφέροντος τους παιδιού επιβάλλει, για παράδειγμα, όχι μόνο τη διασφάλιση ότι το παιδί δεν βλάπτεται από συγκεκριμένη δραστηριότητα αλλά ότι επίσης με θετικό τρόπο διασφαλίζονται συνθήκες που επιτρέπουν στα παιδιά να αναπτύξουν σεβασμό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των άλλων ή όπως αναπτύξουν αντιστάσεις σε σχέση με οποιαδήποτε βίαιη συμπεριφορά ή να μπορούν να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους και αυτή να λαμβάνεται υπόψη
        3. Τροποποίηση του άρθρου 24 του βασικού Νόμου

        3.1 Σε σχέση με τα νέα εδάφια (4) και (5) που προστίθενται στο άρθρο 24 του βασικού νόμου, γίνεται εισήγηση όπως συμπεριληφθεί επιπρόσθετα και διάταξη που να καθορίζει ότι ο Αρχιεπιθεωρητής και οι Επιθεωρητές εκπαιδεύονται επίσης σε θέματα δικαιωμάτων του παιδιού και προστασίας των συμφερόντων τους έτσι ώστε κατά την εφαρμογή του νόμου, ο οποίος εν πάση περιπτώσει αφορά σε όλα τα παιδιά που απασχολούνται, να μπορούν να εφαρμόσουν αποτελεσματικά κατά τη λήψη οποιωνδήποτε αποφάσεών τους την αρχή του συμφέροντος του παιδιού και γενικότερα τα δικαιώματα των παιδιών όπως αυτά πηγάζουν από τη Σύμβαση.
          4. Εισαγωγή στο βασικό Νόμο νέου άρθρου 31Β –Σύσταση Συμβουλευτικής Επιτροπής

          4.1. Η εισαγωγή διάταξης για σύσταση Συμβουλευτικής Επιτροπής η οποία να συμβουλεύει τον Υπουργό σε θέματα γενικότερης πολιτικής σε θέματα απασχόληση παιδιών αποτελεί σημαντικό μέτρο για την προστασία των παιδιών που απασχολούνται και χαιρετίζεται ιδιαίτερα από την Επίτροπο Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού.

          4.2. Έχω την άποψη όμως ότι θα ήταν ορθότερο η σύσταση της εν λόγω Επιτροπής να μην αφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Υπουργού αλλά ο Νόμος να ορίζει ρητά ότι ο Υπουργός συστήνει τη Συμβουλευτική Επιτροπή.

          4.3. Περαιτέρω, ενδείκνυται όπως στην Επιτροπή συμμετέχει εκπρόσωπος μη κυβερνητικής οργάνωσης η οποία ασχολείται με θέματα δικαιωμάτων του παιδιού γενικότερα και όχι εξειδικευμένα με θέματα απασχόλησης νεαρών προσώπων, αφού το δικαίωμα των παιδιών στην απασχόληση και η προστασία που πρέπει να παρέχεται σε αυτά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με πολλά άλλα δικαιώματα που απορρέουν από τη Σύμβαση. Εν πάση περιπτώσει, διερωτώμαι κατά πόσον υφίσταται αυτή τη στιγμή μη κυβερνητική οργάνωση η οποία να ασχολείται εξειδικευμένα με θέματα απασχόλησης παιδιών.

          4.4. Τέλος, έχω την άποψη ότι εφόσον ο ρόλος της Επιτροπής είναι καθαρά συμβουλευτικός και σύμφωνα με τη γενικότερη αρχή που πηγάζει από τη Σύμβαση, αυτήν της διασφάλισης του δικαιώματος των παιδιών σε συμμετοχή, θα ήταν σημαντικό εάν στη Συμβουλευτική Επιτροπή συμμετείχε και εκπρόσωπος των οργανωμένων συνόλων των παιδιών. Σύμφωνα με τη Σύμβαση, κάθε παιδί που είναι σε θέση να διαμορφώνει τις δικές του απόψεις, έχει το δικαίωμα να διατυπώνει ελεύθερα τη γνώμη του σε όλα τα θέματα που το αφορούν, η άποψή του πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ανάλογα με την ωριμότητα και την ηλικία του και τα συμβαλλόμενα κράτη πρέπει να λαμβάνουν όλα τα μέτρα που είναι απαραίτητα για να έχει το παιδί τη δυνατότητα να ακούεται από οποιαδήποτε διοικητική ή δικαστική αρχή. Θεωρώ, επομένως, ότι η συμμετοχή εκπροσώπου των οργανωμένων συνόλων των παιδιών σε μια τέτοιου είδους συμβουλευτικής φύσεως επιτροπή θα αποτελεί έμπρακτη εφαρμογή της αρχής της διασφάλισης του δικαιώματος συμμετοχής των παιδιών σε οργανωμένη βάση, σε θέματα που τα αφορούν άμεσα.

          5. Σχέδιο Κανονισμών με τίτλο «Οι περί της Προστασίας των Νέων κατά την απασχόληση Κανονισμοί του 2010»
            5.1 Σκοπός των Κανονισμών – Κανονισμός 3

            5.1.1 Σύμφωνα και με τα όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω σε σχέση με το πεδίο εφαρμογής του Νόμου, θεωρώ σκόπιμο ο σκοπός των Κανονισμών να διευρυνθεί έτσι ώστε να καλύπτει τη συμμετοχή των παιδιών στις σχετικές δραστηριότητες, ανεξάρτητα εάν αυτή γίνεται στο πλαίσιο απασχόλησης, δεδομένου ότι θα υιοθετηθεί η εισήγησή μου για διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής του Νόμου για το σκοπό αυτό.
              5.2 Κανονισμός4(4)

              5.2.1 Στον Κανονισμό 4(4) καθορίζεται ότι η αίτηση υποβάλλεται αναφορικά με απασχόληση παιδιού που δεν ξεπερνά τους τρεις μήνες κατά τη διάρκεια των οποίων διεξάγεται η σχετική δραστηριότητα. Η διάταξη αυτή όμως δημιουργεί κενό αναφορικά με την απασχόληση ή συμμετοχή παιδιού στις σχετικές δραστηριότητες για περίοδο πέραν των τριών μηνών. Εάν ο σκοπός της σχετικής πρόνοιας είναι να διασφαλίσει ότι η σχετική άδεια θα πρέπει να ανανεώνεται κάθε τρεις μήνες τότε αυτό θα πρέπει να συμπεριληφθεί ρητά στους Κανονισμούς, διαφορετικά υπάρχει ενδεχόμενο με την παρούσα διατύπωση να θεωρηθεί ότι για περίοδο πέραν των τριών μηνών δεν απαιτείται άδεια.
                5.3 Κανονισμός 5
                5.3.1 Η αρμόδια αρχή μετά τη διεξαγωγή έρευνας σύμφωνα με τις διατάξεις του σχετικού κανονισμού, θα πρέπει να ετοιμάζει έκθεση στην οποία να παρατίθεται η αξιολόγηση της αίτησης και κατά πόσο η συμμετοχή του παιδιού στη σχετική δραστηριότητα είναι προς το συμφέρον του ή μη και τους λόγους για τους οποίους η αρμόδια αρχή καταλήγει στο συγκεκριμένο συμπέρασμα. Με τον τρόπο αυτό μπορεί πιο εύκολα να ελεγχθεί κατά πόσο η αρμόδια αρχή εφαρμόζει την αρχή της διασφάλισης του συμφέροντος του παιδιού.
                  5.4 Κανονισμός 6
                  5.4.1 Η ακύρωση της άδειας που έχει παραχωρηθεί θα ήταν ορθότερο να γίνεται αφού ακουστεί και το ίδιο το παιδί και αφού ληφθεί υπόψη η άποψή του, ανάλογα πάντα με την ωριμότητα και την ηλικία του, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η αρχή της συμμετοχής των παιδιών σε αποφάσεις που τα αφορούν.

                  5.5 Κανονισμός 7
                  5.5.1 Η υποβολή παραπόνου θα ήταν καλύτερα να γίνεται όχι μόνο από οποιοδήποτε πρόσωπο που θεωρεί ότι υπάρχει παράβαση των διατάξεων του νόμου σε στενή έννοια αλλά και από οποιοδήποτε πρόσωπο θεωρεί ότι βλάπτεται το συμφέρον του παιδιού. Μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ο νόμος, αυστηρά ομιλούντες, να μην έχει παραβιαστεί αφού μπορεί να έχει εκδοθεί η σχετική άδεια μετά από αξιολόγηση από τις αρμόδιες αρχές, αλλά τελικά η συμμετοχή του παιδιού στη συγκεκριμένη δραστηριότητα να είναι επιβλαβής προς το συμφέρον του. Η υποβολή παραπόνου από οποιοδήποτε πρόσωπο πιστεύει ότι δεν είναι προς το συμφέρον του παιδιού η συμμετοχή του σε συγκεκριμένη δραστηριότητα, δίνει τη δυνατότητα στην αρμόδια αρχή να επαναξιολογήσει την κατάσταση με απώτερο πάντοτε στόχο τη διασφάλιση του συμφέροντος του παιδιού, τόσο ως προς την προστασία του από τη σχετική συμμετοχή όσο και ως προς το δικαίωμα του, από την άλλη, για συμμετοχή σε τέτοιες δραστηριότητες.

                  5.6 Κανονισμός 12
                  5.6.1 Η διατύπωση του Κανονισμού 12(1) «Κανένα παιδί δεν θα απασχολείται σε πολιτιστική ή συναφή δραστηριότητα για την οποία απαιτείται άδεια» εγείρει ερωτηματικά ως προς το κατά πόσον είναι δυνατή η απασχόληση παιδιού σε τέτοιες δραστηριότητες χωρίς την απαιτούμενη άδεια. Εάν με αυτό εννοείται η απασχόληση παιδιού πέραν των τριών μηνών, στην οποία γίνεται αναφορά πιο πάνω, τότε είναι η άποψή μου ότι τέτοια άδεια θα πρέπει να απαιτείται σε σχέση με την απασχόληση παιδιού στις σχετικές δραστηριότητες σε όλες τις περιπτώσεις.
                  5.6.2 Στην παράγραφο (2) του σχετικού κανονισμού έχω την άποψη ότι η άδεια ως προς τον τόπο απασχόλησης του παιδιού, θα πρέπει να παραχωρείται από το Διευθυντή του Τμήματος Εργασίας αφού λάβει υπόψη το συμφέρον του παιδιού γενικά, και ειδικότερα τα όσα ήδη αναφέρονται στον εν λόγω Κανονισμό.
                    5.7 Κανονισμός 14
                    5.7.1 Σύμφωνα και με τα όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω αναφορικά με τη ρύθμιση της συμμετοχής παιδιών κάθε ηλικίας και μέχρι 18 ετών, σε τέτοιες δραστηριότητες, θα πρέπει να ρυθμιστεί και ο χρόνος εμφάνισης σε πολιτιστικές ή συναφείς δραστηριότητες των παιδιών ηλικίας από 15 μέχρι 18 ετών.







                  Κατεβάστε το αρχείο Word thesis tis epitropou gia nomosxedio apasxolisi - final 2-2-2011.doc


                  Πίσω στην προηγούμενη σελίδα





                  Back To Top